دندان های شیری و درمان ارتودنسی

shiriortho

متخصصین ارتودنسی در صورتی انجام درمان دومرحله‌ای ارتودنسی پیشگیری را در سنین پایین، بازه سنی 10 ـ 7 سال، توصیه می‌کنند که مشکلات آن‌قدر شدید باشد که چنانچه درمان تا رسیدن بیمار به سن نوجوانی به تاخیر انداخته شود، درمان دشوارتر یا طولانی‌تر شود و این نقص‌ها باعث خجالت کودک در مدرسه و دست‌مایه تمسخر هم‌سن و سالانش شود. اما آیا می‌توان درمان ارتودنسی را در دوران نوجوانی و زمانی شروع کرد که هنوز تمام دندان‌های شیری نریخته است؟ آیا باید تمام دندان‌های شیری قبل از شروع مرحله دوم یا جامع ارتودنسی درآمده باشد؟

یکی از نخستین مسائلی که باید در معاینات اولیه ارتودنسی نوجوانان به آن توجه شود، وجود دندان‌های شیری است. چنانچه بیمار 13 سال داشته باشد و هنوز تمام دندان‌های شیری‌اش نیفتاده باشد، وجود دندان‌های شیری می‌تواند علامت تاخیر در رشد دندان‌ها باشد. یکی از علائمی که متخصصین ارتودنسی به آن توجه می‌کنند، وجود دندان آسیاب در 12 سالگی است. اگر دندان آسیاب تا 12 سالگی درنیامده باشد، احتمال تاخیر در رشد دندان‌ها بالا است. نشانه دیگر تاخیر در رشد دندان‌ها به موقع نیفتادن دندان‌های شیری است. برای مثال اگر هیچ کدام از چهار دندان آسیاب شیری تا 13 سالگی نیفتاده باشد، سرعت رشد کم در نظر گرفته می‌شود. بالعکس اگر فقط یکی از دندان‌های آسیاب دوم شیری در دهان باقی مانده باشد و لق هم نباشد، اما سه دندان دیگر افتاده و جایگزین آنها هم درآمده باشد، احتمالاً مشکلی در ارتباط با این دندان آسیاب آخر وجود دارد. تقارن و الگوی افتادن دندان‌ها یکی از مولفه‌های مهم برای تشخیص مشکلات دندانی است.

اگر رشد کلی بیمار توام با تاخیر باشد، تصمیم‌گیری برای کشیدن دندان‌های شیری باقیمانده با در نظر گرفتن چند عامل انجام می‌شود. نخستین عامل سن بیمار است؛ چنانچه بیمار 14 یا 15 سال داشته باشد، معمولاً توصیه می‌شود که دندان‌های شیری باقیمانده کشیده شود تا بتوان درمان را قبل از اخذ دیپلم بیمار به پایان رساند. دومین عامل شکل گرفتن ریشه‌های دندان‌های درنیامده است، اگر شکل‌گیری ریشه‌ها تقریباً تمام شده باشد، اما دندان شیری لق نشده باشد، بهتر است که دندان کشیده شود. نکته آخر این که اگر دندان آسیاب 12 سالگی کامل درآمده باشد، اما دندان شیری نیز باقی مانده باشد، معمولاً توصیه می‌شود که دندان‌های شیری باقیمانده کشیده شود تا بتوان درمان را شروع کرد.

در شرایط زیر می‌توان درمان ارتودنسی را در سنین پایین شروع کرد


  •  چنانچه دندان نهفته یا دندانی وجود داشته باشد که خارج از ردیف بقیه دندان‌ها درآمده و باعث شلوغی و به‌هم‌فشردگی شده باشد. اگر دندان شیری به این دلیل نیفتاده باشد که فضای کافی برای درآمدن دندان زیری وجود نداشته باشد، ارتودنتیست معمولاً درمان را با وجود دندان شیری شروع می‌کند. گاهی اوقات ایجاد فضا برای دندان زیری باعث لق شدن خود به خودی دندان شیری می‌شود. اگر دندان شیری لق نشد، می‌توان آن را کشید.
  • چنانچه وضعیت دندان‌های بیمار مایه خجالت وی باشد و باعث شود لبخندش را فروبخورد و از کودکی خود لذت نبرد، درمان پیش از افتادن تمام دندان‌های شیری شروع می‌شود.
  • همچنین زمانی که ارتودنتیست بخواهد دندان‌های شیری را به دلیل شکل نگرفتن دندان‌های دائمی نگه دارد، وجود دندان‌های شیری مانعی برای شروع ارتودنسی نخواهد بود.

شروع درمان پس از افتادن تمام دندان‌های شیری معمولاً طول درمان ارتودنسی را به حداقل زمان ممکن کاهش می‌دهد، زمان غیبت از مدرسه و مرخصی گرفتن والدین را به کمترین حد ممکن می‌رساند و احتمال بروز عوارض شدید ناشی از درمان ارتودنسی طولانی، از قبیل لکه‌های سفید روی دندان، متورم شدن و پف کردن لثه‌ها و تحلیل لثه را کاهش می‌دهد.

به این پست امتیاز دهید.