دلایل شکست درمان ارتودنسی

شکست

کار گذاشتن بریس و سپس با شکست مواجه شدن درمان با آنها، می‌تواند کاملاً ناامید کننده باشد. چه چیزی باعث این اتفاق می‌شود و چگونه می‌توان از آن جلوگیری کرد؟ به بیماران توصیه می‌شود که هر شب به صورت منظم در هنگام مسواک زدن، بریس‌های خود را چک کنند تا مطمئن شوند هیچ یک از براکت‌ها در طول روز دچار مشکل نشده باشند. اگر بیماران متوجه حرکت و جابجا شدن براکت‌ها شدند، احتمال از دست دادن آن زیاد است. در این مورد، توصیه می‌شود با متخصص ارتودنسی خود تماس بگیرید و یک قرار ملاقات برای تعمیر یا تعویض آن تعیین کنید.

شکست درمان با براکت‌های ارتودنسی


حداقل سه عامل وجود دارد که باید برای تشخیص علت شکست درمان ارتودنسی بررسی شوند. این موارد شامل وضعیت بیمار، تکنیک‌های کارگذاشتن براکت و دندان می‌شوند.

دندان

قدرت چسبیدن مطلوب بین یک براکت ارتودنسی جدید و مینای دندان به راحتی به دست می‌آید. امروزه چندین نوع اتصالات ارتودنسی مختلف موجود است که به اندازه کافی برای نگه داشتن براکت‌ها بر روی دندان، در شرایط طبیعی، قدرتمند هستند.

هرچند، هنگامی که براکت به هر سطح دیگری غیر از مینای دندان متصل می‌شود شما می‌توانید متوجه شوید که قدرت اتصال به کلی از دست می‌رود، این مورد اتفاقی است که منجر به جدا شدن براکت می‌شود. این سطوح به غیر از مینای دندان عبارتند از:

  • هر تعداد دندان ترمیم شده از جمله پر کردگی با نقره و یا مواد همرنگ دندان
  • مینای دندانی که کمتر از حد طبیعی کلسیم داشته باشد. (معمولاً به رنگ قهوه ای یا زرد قابل مشاهده است)
  • مینای دندانی که بیش از حد طبیعی کلسیم داشته باشد. (معمولاً دارای ظاهر گچی یا سفید است)
  • پرسیلین

به غیر از اتصال به هر یک از سطوح ذکر شده در بالا، سست شدن براکت می‌تواند به دلیل بایت نامناسب هم ایجاد شود. زمانی که یک دندان در قوس دندانی مخالف، در حین جویدن یا بر روی هم گذاشتن دندان‌ها، بر روی تجهیزات اثر می‌گذارد.

بیمار

در حالی که تمامی بیماران دستورات لازم مبنی بر اینکه در طول درمان ارتودنسی از چه غذاهایی می‌توانند استفاده کنند و چه غذاهایی را نمی‌توانند بخورند دریافت می‌کنند، اما طبیعی است که تغییر دادن عادت‌های غذایی برای بیماران دشوار باشد.

برای شروع، باید از خوردن غذاهای سفت و چسبنده اجتناب کرد و نیز از خوردن یخ باید پرهیز کرد. برخی بیماران به راحتی فراموش می‌کنند که حتی برخی غذاهای سالم مانند هویج خام، برای بریس‌های آنان مناسب نیست و بنابراین باید از خوردن آنها در طول درمان ارتودنسی اجتناب کرد. همچنین هر عادتی که شامل جویدن اشیا غیر معمول، مانند جویدن ناخن، خودکار و مواردی از این دست، باشد باید ترک شود به ویژه اگر براکت‌ها به گونه ای قرار دارند که با این اشیا برخورد می‌کنند. علی رغم این که محافظ دهانی بسیار مهم است اما می‌تواند باعث جابجایی براکت‌ها شود.

روش‌های جایگذاری

تکنیک‌های کلینیکی که دندانپزشک شما به کار می‌گیرد نیز می‌تواند در ثابت ماندن براکت‌ها موثر باشد. متدهای اتصالی امروزی نیازمند آن است که دندان تمیز، ایزوله و پیش از اتصال خشک شود. در حالی که برخی مواد اتصالی مانند گلاس یونومر، و یا برخی سیستم‌های خود اچ شونده، در برابر بزاق دهان و آب حساس‌تر هستند و هر دو عموماً اتصالاتی را ایجاد می‌کنند که به لحاظ بالینی ضعیف‌تر از روش‌های چسباندن و اچ کردن استاندارد است.

اینکه اتصالات تا چه اندازه بر روی مش پد‌های موجود در عقب بریس‌ها، فشار می‌آورد نیز بر روی قدرت اتصال موثر است، یک اتصال ضعیف باعث می‌شود مواد چسباننده به صورت کامل وارد مش نشود.

آخرین مورد اما نه کم اهمیت‌ترین مورد آن است که بین قدرت اتصال و مقدار زمانی که پزشک قبل سفت کردن براکت بر روی آن کار می‌کند، رابطه مستقیمی وجود دارد. در واقع هر چه براکت بیشتر به اطراف حرکت کند، مواد چسباننده موجود در پشت براکت ناهمگون‌تر و نازک‌تر می‌شوند و بنابراین اتصال ضعیف می‌شود.

به این پست امتیاز دهید.