آیا ارتودنسی برای بیماران مبتلا به بیماری لثه (پریودنتیت) امکان پذیر است

laseorthodensi

بیماری پریودنتیت یا بیماری لثه، هنگامی که فعال است، باعث از دست دادن استخوان در اطراف دندان می‌شود. ارتودنسی شامل جابجا کردن موقعیت دندان‌ها از طریق استخوان است تا دندان‌ها را در مکان‌های بهتر از لحاظ ظاهر و عملکرد قرار دهد.

روند حرکت دندان‌ها، سلول‌های استخوانی را فعال می‌کند تا استخوان‌های اطراف دندان متحرک برداشته شوند و استخوان جدیدی پشت دندان ایجاد شود. همه این روندها به علت نیروهای ملایمی است که توسط سیم‌ها یا تجهیزات ارتودنسی که بیماران باید در طول ماه‌های درمان از آن‌ها استفاده کنند، صورت می‌گیرد.

در طول یک درمان ارتودنسی فعال، آن چه چندان خوشایند نیست این است که یک عفونت باکتریایی و واکنش التهابی در همان زمان رخ دهد. با این حال، این بدان معنا نیست که افراد مبتلا به پریودنتیت که تحت درمان و کنترل این بیماری قرار دارند، نمی‌توانند تحت درمان ارتودنسی قرار گیرند. در حقیقت، گاهی اوقات درمان ارتودنسی حین بیماری لثه مطلوب است زیرا دندان‌ها را در موقعیت‌هایی قرار می دهدکه تمیز کردن آن‌ها راحت‌تر است.

درمان ارتودنسی برای بیماران مبتلا به بیماری لثه


 در ادامه شرح می‌دهیم که چگونه فردی که دچار بیماری لثه است یا قبلاً به آن مبتلا شده است، می‌تواند تحت درمان ارتودنسی قرار بگیرد.

  • اطمینان حاصل کنید که بیماری پریودنتیت تحت کنترل است. درمان ارتودنسی را تا زمانی که دندانپزشک شما درمان بیماری لثه را تمام نکرده است، شروع نکنید.
  • قبل از شروع درمان ارتودنسی، ریسک هر یک از دندان‌ها را در نظر بگیرید. اگر دندان عفونت دارد یا پوسیده هست بهتر است درمان شود.
  • به مراقبت‌های حمایتی بیماری لثه در فواصل زمانی کوتاه‌تر متعهد باشید، برای اطمینان از اینکه بیماری عود نمی‌کند. به طور معمول پس از درمان فعال پریودنتیت که شامل عمل‌های جراحی است، لازم است که در اولین سال پس از عمل جراحی تحت مراقبت‌های حمایتی با فواصل سه ماهه باشید. با این حال، هنگام شروع درمان ارتودنسی، این فواصل باید نصف شوند. این بدان معنی است که هر 6 هفته یکبار درمان حمایتی بیماری لثه را از طریق درمان فعال و در عرض چند هفته پس از باندینگ اولیه، جایگذاری براکت یا استفاده از الاینر انجام دهید. اگر در طول زمان، بررسی‌ها نشان دادند که شرایط به اندازه کافی پایدار است، فواصل می‌توانند زیاد شوند.
  • پس از این که درمان ارتودنسی فعال به پایان رسید، یک ارزیابی جامع بیماری لثه باید انجام شود تا مشخص شود پیش از بازگشت به درمان حمایتی پریودنتیت مشکلی هست که باید اصلاح شود یا خیر. مواردی وجود دارد که نشان داده‌اند درمان ارتودنسی عمدتاً بیماری لثه را بهبود می‌بخشد، اما نمی‌توان این موضوع را با قاطعیت در خصوص همهٔ بیماران تعمیم داد و نتایج حاصل از معاینات پس از درمان بسیار مهم هستند.

ریسک بیماری که مبتلا به بیماری لثه است و می‌خواهد همزمان درمان ارتودنسی خود را شروع کند، چیست؟


 مهم‌ترین عامل در شروع، پیشرفت و عود بیماری لثه، وجود پلاک میکروبی است. در مناطق حفاظت شده بافت پریودنتال سالم، نیروهای ارتودنسی که دارای محدودیت‌های بیولوژیکی هستند، باعث التهاب لثه نمی‌شوند. مطالعات بالینی نشان داده‌اند که با کنترل پلاک، دندان‌هایی که از طرف بافت پریودنتال حمایت کمی می‌شوند، می‌توانند تحت تأثیر یک جابجایی و حرکت موفق قرار بگیرند بدون اینکه به شرایط پریودنتال خود آسیب برسانند.

با این حال، براکت‌های ارتودنسی و کش‌های ارتودنسی ممکن است با روند از بین رفتن پلاک دندانی به صورتی مؤثر تداخل داشته باشند؛ براکت‌ها و کش‌ های ارتودنسی با افزایش باکتری، بر میزان تعادلی میکرو فلور دهان تأثیر می‌گذارند، در نتیجه خطر ابتلا به بیماری لثه را افزایش می‌دهند. بازسازی بافت لثه نیز در صورت وجود التهاب و عفونت تحت تأثیر قرار می‌گیرد. نیروهای ارتودنسی روی دندان‌ها ممکن است تحرک آن‌ها را به دلیل از دست رفتن استخوان و جذب ریشه در بیماران مشکوک افزایش دهد. عوارض بیماری لثه یا پریودنتیت مرتبط با درمان ارتودنسی به طور عمده عبارتند از: ژینژیویت یا التهاب لثه، پریودنتیت، از بین رفتن یا تحلیل بافت لثه، از دست دادن استخوان آلوئولار، ایجاد زخم، ایجاد منافذ، ایجاد شکاف بین دندانی و مثلث‌های تاریک. از دست دادن استخوان در بیماران مبتلا به بیماری لثه بیشتر از افرادی است که دارای بافت پریودنتال طبیعی و سالم هستند.